῞Αγιος Δαμιανός †14 Φεβρουαρίου

Καταγόταν ἀπό τό Ρίχοβο ἤ Μυρίχοβο τῶν Θεσσαλικῶν ᾿Αγράφων ἤ ἀπό τό συνοικισμό Ριάχοβα (ἀλλιῶς Ριάχοβο) τοῦ χωριοῦ Παλιοκάτουνου. ῎Εγινε μοναχός στό ῞Αγιο ῎Ορος καί μόνασε ἐπί ἀρκετό χρόνο στή Μονή Φιλοθέου.

Θεία φωνή τόν παρακίνησε νά ἐξέλθει τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. ῏Ηλθε στήν περιοχή τοῦ ὄρους Κίσσαβος τῆς Θεσσαλίας ὅπου ἀνήγειρε τήν μονή τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Γιά τήν δράση του τήν θρησκευτική, ἡ ὁποία ἀναπτέρωνε καί τό ἐθνικό φρόνημα τῶν ὑποδούλων ῾Ελλήνων, συνελήφθη ὑπό τῶν Τούρκων καί ὁδηγηθείς στήν Λάρισα βασανίστηκε σκληρῶς καί μετά δεκαπέντε ἡμερῶν βασανιστήρια τέλος ἀπηγχονίσθη, ἐκεῖ πλησίον τῆς γέφυρας τοῦ Πηνειοῦ ποταμοῦ - ἦταν ὁ τόπος τῶν ἐκτελέσεων. 
Στό σημεῖο ἐκεῖνο ὑπῆρχε ἕνα ὑψηλό δένδρο ἀπ’ ὅπου οἱ δήμιοι κρέμασαν τόν ἅγιον· πρίν δέ τελειώσει, ἕνας ἐκ τῶν δημίων τόν χτύπησε εἰς τήν κεφαλήν μέ τσεκούρι. Τό σχοινί κόπηκε καί ἔπεσε ὁ ἅγιος ἡμιθανής. Τόν ἔκαψαν τελικῶς καί τή στάχτη τοῦ μαρτυρικοῦ σώματός του τήν διεσκόρπισαν στό ποτάμι. 
Στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου του ἔχει στηθεῖ προσκυνητάριο μέ τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου. Μετά συγκινήσεως παρατηρεῖ κανείς ὅτι εἶναι ἀθρόα ἡ καθημερινή προσέλευση τῶν εὐλαβῶν Λαρισέων οἱ ὁποῖοι περνοῦν ἀπό τό κεντρικό αὐτό σημεῖο καί ἀνάβοντας τό κεράκι τους, προσεύχονται μπροστά στήν ἁγία εἰκόνα του.

᾿Απολυτίκιον
Εἰς ἦχον πλ. α´ «Τὸν συνάναρχον λόγον...»

῾Ιερεῖον προσοίσας σὲ Χριστῷ, ῞Αγιε, ἀγαλλόμενος πόθῳ, Δαμιανὲ ἱερέ, νεομαρτύρων τὸν χορὸν ἠγλάϊσας, θεοφόρε. Θρέμμα ᾿Αγράφων τὸ σεπτόν, τὴν πίστιν ἤρδευσας Χριστοῦ πυρί τε καὶ τοῖς βασάνοις. Καὶ νῦν τῷ θρόνῳ Κυρίου ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύεις πάντοτε.

Κοντάκιον

Ποθῶν ἐκ νεότητος τὴν τῶν ᾿Αγγέλων ζωήν, ἠσκήθης ἀθλούμενος τῇ Φιλοθέου μονῇ, Δαμιανὲ ὅσιε· ὅθεν τῇ ἐπινεύσει θείου Πνεύματος, πάτερ, ἤχθης τῇ Θεσσαλίᾳ, ἐκβοῶν παῤῥησίᾳ, εἰς Χριστοῦ βιοτὴν τὴν ἁγίαν προσκαλῶν τοὺς πιστοὺς καὶ εἰς θέωσιν.

Μεγαλυνάριον

῾Ριχόβου ᾿Αγράφων θεῖον βλαστόν, Μονῆς Φιλοθέου θρέμμα ἅγιον καὶ λαμπρόν, τὸν ἐν μαρτυρίοις καὶ πυρὶ τελειωθέντα Δαμιανὸν τὸν Νέον ἐγκωμιάσωμεν.